Drewno suche
Najlepszym czasem wyrębu drewna jest wczesna wiosna, zanim drzewa rozpoczną wegetację. Aby uzyskać suche drewno, należy je pociąć na polana pasujące do kominka, rozłupać i ułożyć w stosy w przewiewnym i zadaszonym miejscu. Ze względu na odparowywanie dużych ilości wilgoci, osuszanemu drewnu należy zapewnić odpowiednią wentylację. Gdy wilgotność drewna spadnie do 20-25% nadaje się ono do palenia w kominku.
Wilgotność drewna możemy sprawdzić przy pomocy wilgotnościomierza dostępnego w sklepach oferujących kominki. Doświadczeni użytkownicy sprawdzają wilgotność drewna uderzając o siebie dwoma polanami i wsłuchując się w wydawany przez nie dźwięk. Mokre drewno wydaje dźwięk stłumiony i płaski. Innym sposobem jest włożenie polana do plastikowej torby, a następnie umieszczenie jej w ciepłym pomieszczeniu. Jeśli wilgotność drewna jest zbyt wysoka to wewnątrz torby pojawi się skroplona para wodna. Na suchym drewnie możemy zaobserwować charakterystyczne pęknięcia.
Rodzaje drewna
Za najlepsze rodzaje drewna opałowego uznaje się twarde drewna drzew liściastych takich jak: buk, brzoza, jesion, klon oraz jarząb. Dużym powodzeniem wśród użytkowników, ze względu na specyficzny trzask wydawany podczas palenia, cieszy się również drewno z drzew iglastych. Niestety drewno to stwarza większe zagrożenia pożarowe (zawiera więcej żywic co przy paleniu powoduje większe osadzanie się kreozotu w kominie).
Rozpalanie ognia
Istnieje wiele sposobów by rozpalić ogień, ale zawsze należy zwrócić uwagę, co wkłada się do pieca. Nie należy stosować drewna malowanego, impregnowanego ciśnieniowo lub plastiku zawierającego chlor np. PCV. Wydzielają one mnóstwo trujących gazów. Nie można również stosować drewna wyrzuconego przez fale morskie. Zawiera ono duże ilości soli, która podczas palenia przekształca się w chlor. Aby usunąć nagromadzoną sól z takiego drewna, należy wyłożyć je na zewnątrz i czekać, aż deszcz wypłucze zanieczyszczenia. Trwa to kilka lat.
Drewno, które jest przechowywane na zewnątrz lub w zimnym pomieszczeniu, powinno przebywać w temperaturze pokojowej co najmniej jeden dzień przed użyciem. Polana do rozpalania powinny mieć około 4 cm średnicy. Ułatwi to utrzymanie ognia i szybciej pobudzi ciąg kominowy.
Zanim rozpali się ognień, należy otworzyć wszystkie nawiewy powietrza. Niektóre piece mają tylko jeden nawiew, inne mogą mieć dwa. Najprostszym sposobem na rozpalenie ognia jest:
- Umieścić dwa polana w dolnej części komory i ułożyć kilka warstw szczap drewna, na których należy położyć duże polano.
- W górnej warstwie szczap umieścić 2-3 kostki podpałki, i podpalić je.
- Przy niezakłóconym ciągu kominowym można zamknąć drzwi, a ogień będzie się rozpalał.
Innym dobrym sposobem rozpalania jest umieszczenie dwóch, niezbyt dużych polan po obu stronach komory spalania. Pomiędzy nie należy wsunąć nieco zmiętego papieru, na wierzch ułożyć na krzyż niewielkie szczapy drewna i podplić. Stopniowo zwiększyć ilość dokładanego drewna, podtrzymując ogień. Należy zwrócić uwagę, czy w pierwszych 10-15 minutach ogień otrzymuje odpowiednią ilość powietrza. Przy słabszym ciągu w kominie zwiększyć dopływ powietrza uchylając nieco drzwi.
Zasadą jest dodawanie opału często, w małych ilościach. Gdy ogień jest zbyt gwałtowny, obciążenie termiczne paleniska i komina może być za wysokie. Należy również unikać tlenia się ognia. Wydziela się wówczas największa ilość zanieczyszczeń, powodując osadzanie się kreozotu w kominie. Proces spalania powinien przebiegać spokojnie, dym wydostający się z komina jest wtedy prawie niewidoczny.